pubers, phones en tablets

Ouders moeten dringend hun gezag en autoriteit terugwinnen bij hun pubers.

Volgens experten is er wel degelijk iets aan de hand met onze nakomelingen.  Een stijgende werkloosheid bij jongeren, nieuwsberichten over tinnitus, een toenemende druk rond alcoholgebruik vanuit de omgeving….zijn slechts enkele berichten die de voorbije twee weken de pers haalden.    Het staat bol van “verontrustende signalen” en om de hoek duiken allerlei meningen en mogelijke manieren om dergelijke ontspoorde pubers aan te pakken en terug in het gareel te krijgen.

Wat is dat dan, zo’n puberklassieker  ? Even rondkijken en vergelijken en vooral ook eens meewarig kijken naar die van mezelf geeft volgende weergave:

Pubers willen vooral de nieuwste smartphone en de beste laptop hebben. Daar brengen ze uren doelloos op door i.p.v. een weekendjob of iets dergelijks  te doen.  Bijna alles kost hen teveel moeite en leidt tot zuchten en kreunen en met de ogen rollen, behalve als het over hun vrienden gaat natuurlijk.   Ze hebben niet het respect meer voor hun ouders of leerkrachten zoals wij dat vroeger hadden en manieren hebben ze al helemaal niet: “beuh, kweeni, tsss,…” .  Ze maken het ouders heel erg graag lastig en als ze gegeten hebben schuiven ze hun stoel achteruit en kruipen terug achter diezelfde  smartphone en laptop.

Dit is de verzuchting van waarschijnlijk de meeste ouders die pubers in huis hebben.  Nochtans is het gewoon een vrije vertaling, een opgefriste versie van het volgende citaat van Socrates die 500 jaar voor Christus schreef:

“De jeugd van tegenwoordig houdt van luxe. Ze heeft geen manieren, veracht alle gezag, heeft geen respect voor oudere mensen.  Ze zijn meer geïnteresseerd in sport en spelen dan in werk en arbeid.   Ze hebben geen discipline en hangen liever rond met hun vrienden dan te participeren aan belangrijke sociale gebeurtenissen.  Ze schrokt de maaltijden naar binnen, legt de benen over elkaar en tiranniseert de ouders….”

Niets nieuws onder de zon dus, de pubers van nu doen waarschijnlijk wat wij zelf in onze puberteit ook deden en onze ouders voor ons net hetzelfde.  (wat we maar al te gemakkelijk lijken te zijn vergeten tijdens onze eigen weg naar volwassenheid) Enkel het speelveld en mogelijkheden zijn veranderd.  Pubers doen datgene wat in de puberteit nu eenmaal hoort te gebeuren: “de navelstreng definitief doorknippen”, hun eigen weg zoeken, hun eigen identiteit ontwikkelen en dat doe je nu eenmaal niet door je ouders te kopiëren, integendeel, door keihard anders te gaan doen, nét datgene wat ouders op stang jaagt om een kleine oorlog uit te lokken waar grenzen opgezocht worden en gegeven moeten worden.  Het is de kunst om de juiste veldslagen op te zoeken en niet te verzanden in een totaal verwoestende oorlogsgebied, want het lijkt wel alsof die lieve meisjes en brave jongens van een aantal jaren geleden veranderd zijn in een ouder-kind-guerilla strijders achtige onherkenbare wezens.

En daar ligt de uitdaging én de taak van ouders: er blijven staan, stevig, vastberaden, rustig.  Wanneer  de zoon die forser gebouwd is voor je staat te roepen en te tieren als hij toch naar die fuif wil of de dochter op je emoties inspeelt door je een tekstboekvoorbeeld te geven van een hysterische dramastuk, dan is het inderdaad niet zo evident om rustig te blijven.

De methodiek Nieuwe Autoriteit  van Haim Omer kan hierin zeer helpend zijn om actief te blijven opvoeden en zeer duidelijk grenzen aan te geven vanuit een niet gewelddadig verzet.  Niet gewelddadig verzet is hier een zeer rekbaar begrip en gaat niet enkel over slaande deuren, met dingen gooien of fysiek ingrijpen, maar vooral over rustig blijven en niet meedeinen als ouder op de slaande golven van de woeste puberzee.  Omer noemt bovenvermelde taak een opdracht, een plicht en het geeft taal aan het concept ouderlijke verantwoordelijkheid nemen.  “ik zie je graag maar keur je gedrag niet goed en het is mijn opdracht om dit te doen stoppen.”

Als een stevige rots in de branding: soms een veilige plek  waar je kan uitrusten maar zeker ook waar pubers hard tegen aan mogen en moeten knallen om afgegrensd te worden.

Pubers die moeilijk doen tegen hun ouders zitten dus perfect in hun ontwikkelingstaak, ouders die moeilijk terugdoen nemen hun verantwoordelijkheid op.  Of, om af te sluiten met een citaat van “Loesje”: “puberteit, wanneer ouders lastig gaan doen”.  Tja….. Het is misschien louter het perspectief van waaruit je kijkt.

One thought on “pubers, phones en tablets”

  1. Leuk en herkenbaar artikel. Toch oppassen om deze strekking ‘pubers’ waarvan jij uitgaat te generaliseren. Evengoed zijn er tegenwoordig veel pubers die hun ouders nog steeds kopiëren en volop behagen. Pubers die te weinig ‘autonomie’ opeisen en helemaal meegaan in de aangeboden, ‘symbiotische’ ‘vriendschapsrelatie’ van hun ouders. Verder kom je heel wat pubers tegen die binnenshuis geweldig conformistisch gedrag stellen en zich buitenshuis aanstellen als ‘hooligans’ 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Menu Title