“Dolce far niente…?”

Dit jaar is tijdens de week van de opvoeding gekozen voor het thema “adem eens even diep uit….” Het siert de organisatoren uiteraard om dit thema zo expliciet in de kijker te zetten, maar we tellen 52 weken in een jaar en slechts 1 week van de opvoeding.
De dagelijkse rush kent een ongekende kracht en werkt zuigend in tegen de goede intenties van ouders om af en toe eens wat meer “gewoon stil te staan”. Er lijkt zoveel te moeten gebeuren in een dag en iedereen zegt wel eens dat er best een aantal uren meer in een dag zouden mogen zijn.

Nochtans durf ik te betwijfelen of mensen die paar extra uren in die dag dan effectief gaan gebruiken voor wat ze nu op dit moment denken, maar veeleer om toch nog net dat extra beetje werk te verzetten, of om wat items af te vinken van hun “to do-lijstje”.
Het vergt natuurlijk ook durf en misschien zelfs lef om eens niets te doen van wat eigenlijk nog zou moeten gebeuren – en dan liefst zelfs zonder je schuldig te voelen.
Het is er de laatste decennia ongemerkt en stilaan goed ingeslopen en ingebakken: de idee dat we moeten: moeten alles georganiseerd krijgen, moeten draven, moeten hollen en rennen, moeten combineren, moeten multi-tasken….

En anders: zijn we geen goede ouder, geen goede werknemer, geen goede partner, geen goede… vul maar in, er is vast wel iets te vinden.
Hoe zou het zijn als we bij het invullen van onze agenda eerst een aantal uren zouden blokkeren waar we onszelf verplichten om niets te moeten, maar vrij kunnen invullen voor dingen die ook belangrijk zijn: een boek lezen, in de zon liggen (ja, hoor, gewoon overdag), met ons kind een lang bad nemen, de TV uit laten en met al dan niet een glas wijn samen op de bank keuvelen over onbelangrijjke dingen die misschien wel heel belangrijk zijn, die ene vriend of vriendin eindelijk eens bellen, of de stilte even de stilte laten en niets doen.

En hoe zou het zijn als we dat dan ook blijven vasthouden en we het geen optie vinden om andere afspraken of verplichtingen voorrang te geven. Het is immers geen speling om extraatjes er vlug even tussendoor te nemen, maar noodzaak: haal eens even diep adem – op een zeer bewuste manier, want ademen doen we van nature al.
Nog beter zou zijn als we dit onze kinderen zouden meegeven en aanleren, naast alle andere dingen die we ze leren. Kleuters hebben soms al een behoorlijke drukke agenda die ’s morgens vroeg begint en laat genoeg eindigt. En lagere schoolkinderen die bijna elke dag wel een activiteit hebben opstaan zijn ondertussen meer regel dan uitzondering. Persoonlijk bewonder ik de ouders die zich niet laten omverblazen door de vraag “gaat die van jou nog niet naar de dansles ? (of kleuterturnen, of voetbal, of….)” Uiteraard is er soms geen andere keuze als het gaat over de drukte waar kinderen van kleins af aan in meedraaien, maar zoals iemand laatst zei “laat kinderen ook gewoon eens kinderen zijn”.

Ondertussen is de week van de opvoeding gestart en wensen we alle ouders én kinderen momentjes van adempauze, rust, relaxatie, kroelen en stoeien of een deugddoend ontspannen gesprek en de vastberadenheid om dit zichzelf en de ander die ander 51 weken ook af en toe eens te gunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Menu Title